شبه روزهای پائیزی

این جا فصل زمستان شروع شده. زمستان که می‌گم فکر اون زمستان‌های واقعی برفی را نکنید ها! زمستان این جا یعنی جوک. یعنی خنک شدن هوا از غروب به بعد. فصل بارندگی هم که مدت‌هاست تمام شده. اما از دیروز بارندگی شروع شده. بی وقفه داره می‌باره. از آن طرف هم که هوا سرد. بیشتر از حد متعارفش هم سرد شده. هوا کل روز گرفته بود. زودتر هم تاریک شد. عین پاییز توی تهران شده. اون موقع‌های تهران که باید شوفاژها را روشن کنی. لباس‌های گرم را از کمد در بیاری بیرون و یکی اش را بکنی تنت. جوراب‌های پشمی، که چندساله تو کمد نپوشیده مانده، را پیدا می‌کنم و پام می‌کنم. از اون جوراب‌های پشمی‌ که طرح های رنگی رنگی دارند. از آن‌ها که روستایی‌ها می‌بافن. با این جوراب‌های روستایی دستباف تو خانه راه میرم و یاد ایران میفتم. تتمه سنگک و پنیری که برای روزهای مهم و خوب گذاشته‌ام تو یخچال، درمیارم. نان‌ها را گرم می‌کنم. پنیر لیقوان روش می‌مالم. هر از گاهی هم نگاهی به پاهای بدون صندلم پوشیده در جوراب پشمی با طرح روستایی، میندازم.

حالم بهتره. امیدوارم این بار بیشتر دوام بیاره.


خطاب به بعضی: حالا می‌بینید که بلدم از هر چیز کوچکی ذوق کنم؟ بی‌خود نیست می‌گم هنرش را دارم که از هر چیزی برای خودم دل‌خوشی بسازم و بهانه برای ذوق. اما خوب گاهی یا من کم میارم یا این روح من خسته می‌شه از این همه جنگولک بازی‌های من و شاید هم گول مالیدن سرش..