مرور بدتر از بد میان کارتن‌ها

از نوشتن دردهای بزرگ و عمیق وحشت دارم. همیشه این مواقع ساکت می‌شم. دردهای بزرگ من اون وقت‌هایی نیستند که غر میزنم. شکایت می‌کنم. بد و بیراه می‌گم. هر وقت خبری ازم نیست، تلفن هم حتا خاموش‌ه. ایمیلی ازم نیست، یعنی درد به حد آخر خودش رسیده.

از نوشتن و بازآفرینی فجایع در قالب کلمات وحشت دارم. از ماندگار شدن‌شان با کلمات فرار می‌کنم.

وبلاگ‌ام را که مرور می‌کنم پر از شکوه و شکایت‌ه، اما جای تمام دردهای بزرگ خالی‌ه. چند هفته قبل از بیست و دوم خرداد دچار دردی شدم که فکر می‌کردم کابوس‌اش با من خواهد ماند. خودم را سپردم به دلخوشی انتخابات . سعی کردم فراموشش کنم. به روانپرشکی که می‌پرسید برنامه ات بعد از این جا چیه؛ بهش از انتخابات گفتم. این قدر دل‌خوش بودم. این قدر به من و حال‌ام می‌تونست مربوط باشه. دل‌خوشی‌های کوچک. اما بالاخره دل‌خوش‌کنکی بود. شب‌اش با آقای پاپی از امیدواری‌مان گفتیم، از نگرانی‌مان که اگر مردک باز هم باشه. اما همین. بیشتر نبود ترس‌مان.

بعد هم که آن جور ویران شدیم همه‌مان. بعد از انتخابات چهار سال پیش- که به این جا آمدن‌ام منتهی شد- فکر نمی‌کردم انتخابات بعدی مردک کودتایی داشته باشه و مرگ و کشتار و وقاحت.

فهمیدم بدتر از بد سرمان آمدن را.

بعد هم که فقط دل‌خوش‌ شدم به علنی شدن چهره‌ی واقعی نظامی که زندگی همه‌مان را در تباهی پیچیده.

الان هم که بین کارتن ها نسشته‌ام، منتظر تا ماشین بیاد و اسباب‌ها ببرم خانه جدید. در این شرایط نداشتن بی‌اینترنتی و بی خبری سخته. اما خوب شاید بد نباشه. شاید اصلن لازم بود.